N i C k N a M e

Prelude = อารมณ์ว่า Introduction อะไรงี้

เรื่องที่เขา intro คือ what Desmond saw (สิ่งที่เดสมอนด์เห็น)

แล้วก็เริ่มบทที่ 1

สถานที่เกิดเหตุคือ มาลาไฮด์ เมืองทางเหนือของดับบลิน เวลาคือเมื่อไม่นานมานี้

เริ่มเรื่องมาผู้เขียนก็เล่าเรื่องบ้านหลังนึงที่มันน่ากลัวมาก อารมณ์ว่าเป็นบ้านผีสิง อันตรายสุดขีดไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แล้วก็เล่าว่ามันน่ากลัวเพราะสิ่งที่เดสมอนด์เห็น

ต่อมาผู้เขียนก็เล่าว่าตาเดสมอนด์นี่เป็นใคร คือตานี่เป็นคนนิสัยค่อนข้างสอดรู้ แต่ก็มีน้ำใจ คนทั่วไปก็เลยชอบ ถึงแม้ว่าอีตานี่จะชอบจุ้นเรื่องชาวบ้านก็ตาม เดสมอนด์มีหน้าที่ส่งจดหมายตามบ้าน แล้วก็ชอบแว่บไปดื่มกาแฟคนที่ตัวเองส่งจดหมายให้ แต่ก็ไม่เคยอยู่นานเกิน แล้วก็ดู appreciate สิ่งที่ชาวบ้านให้ ชาวบ้านก็เลยยอม ไม่ว่าอะไร ก่อนที่เดสมอนด์จะเจอพวกศพเนี่ย ชาวบ้านก็มองว่าเดสมอนด์ไม่มีอันตรายอะไร ชีวิตของเดสมอนด์ก็ไม่มีอะไรมาก วันๆก็เดินเอื่อยๆส่งจดหมายตามบ้าน ฮัมเพลงไร้สาระ กินกาแฟตามบ้านที่ผ่าน แต่พอตอนหลังคนก็เริ่มคิดกันว่าเสียงฮัมเพลงของเดสมอนด์จะซ่อนคำเตือนถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้นหรือเปล่า

วันที่เดสมอนด์เจอศพ เดสมอนด์ก็ทำงานอยู่ปกติ จนกระทั่งไปถึงบ้านเลขที่ 1 ถนน Strand ที่มีเจ้าของบ้านชื่อ Moira Hegarty ตอนแรกๆมอยร่าก็เคยชวนเดสมอนด์ไปกินกาแฟที่บ้าน (แต่กับคนอื่นไม่หือไม่อือมาก ดูไม่อยากคบหากับใคร) แต่พอหลังๆมาก็เลิก เดสมอนด์เคาะประตูบ้านก็ไม่เปิด แล้วก็ไม่ค่อยออกจากบ้านอีก ชาวบ้านก็เลยคิดว่ายัยนี่คงมีเรื่องอะไรสักอย่าง แล้วก็ไม่ยุ่งด้วย ทีนี้พอมาถึงบ้านเจ๊นี่เดสมอนด์ก็รู้สึกแปลกๆ แบบขนหัวลุกไรงี้ เดสมอนด์เคยได้ยินเสียงคนครวญครางแล้วก็เสียงทุบตีกันไรงี้ แต่เดสมอนด์ก็คิดซะว่าเป็นเสียงทีวี ถึงจะสงสัย เพราะเดสมอนด์ขี้ขลาดเกินกว่าจะไปสืบ พอเข้าใกล้บ้านมากขึ้นเดสมอนด์ก็ได้กลิ่นเน่า พอเอาจดหมายใส่กล่องเสร็จเดสมอนด์ก็มองเข้าไปในบ้านแล้วก็เห็นมือกับแขนเน่าๆ เดสมอนด์ชะเง้อคอไปมองอีกก็เห็นว่าเป็นตัวมอยร่า เดสมอนด์เลยรีบกลั้นอ้วกแล้วก็ไปแจ้งตำรวจ

ตำรวจมาตรวจดูที่เกิดเหตุแล้วก็สรุปว่ามอยร่าตายเพราะถูกทุบตี ตอนแรกก็สันนิษฐานว่าถูกปล้น แต่ตอนหลังจากที่รู้เรื่องทั้งหมดก็บอกว่า “นังนี่มันสมควรตายแล้ว” ในบ้านมีร่องรอยการต่อสู้อยู่ทุกห้องในบ้าน แล้วพวกชันสูตรศพก็บอกว่ามอยร่าถูกทำร้ายอยู่ที่ชั้นบนแต่ลงมาตายที่ชั้นล่าง แล้วทีนี้ตำรวจก็ขึ้นไปตรวจค้นชั้นบนแล้วก็เจอศพเด็กสาวอยู่ในห้องล็อก มือกำเสียมอยู่ สรุปได้ว่าผู้หญิงคนนี้แหละที่ฆ่ามอยร่า แต่ตัวเด็กไม่รู้ว่าตายเพราะมีดที่ทิ่มพุงอยู่ หรือเพราะยาพิษที่อยู่ในตัว ตำรวจสรุปว่าเด็กคนนี้ถูกขังอยู่ในนี้มาสามเดือนแล้ว

ตำรวจก็มาตรวจๆพักนึงก็บอกว่าจะสืบต่อไป ประมาณว่ายังไม่ได้เรื่องอะไร ในระหว่างนั้นเดสมอนด์ก็ยืนอยู่ตรงข้ามบ้าน แล้วก็ยิ้มประหลาดๆ ทีนี้ชาวบ้านที่เคยเฉยๆกับการที่เดสมอนด์มาด้อมๆมองๆแถวบ้านก็เริ่มคิดว่าเดสมอนด์คิดร้าย ประมาณว่าชาวบ้านรู้สึกดีที่หาแพะมารับผิดที่ตัวเองไม่รู้ว่าใครทำได้ (คือไม่มีใครให้โทษ ขอโทษเดสมอนด์ไปพลางๆ) คนก็คิดว่าเดสมอนด์โรคจิตแต่จริงๆเดสมอนด์รู้สึกผิดที่ได้ยินเสียงคนร้องให้ช่วยมาตลอด แต่ขี้ขลาด ไม่ได้ช่วย เสร็จแล้วพอตอนเย็นๆ ตำรวจก็เจอศพผู้หญิงอีกศพ คราวนี้ดูเด็กกว่าคนที่แล้ว เด็กคนนี้ถูกขังอยู่ซอกผนัง ตายเพราะระบบอวัยวะภายในล้มเหลวจากการโดนยาพิษแล้วก็ขาดสารอาหาร ตำรวจเจอว่ามือเด็กคนนี้เปื้อนหมึก มีปากกาอยู่ แต่ไม่มีกระดาษ

หลังจากนั้นสองสามวันตำรวจก็เจอบัตรประจำตัวของสองศพ ศพแรกที่เจอชื่อฟิโอน่า วอลช์ ศพที่สองชื่อโรชีน วอลช์ สองคนนี้เป็นพี่น้องกันแล้วก็เป็นหลานของมอยร่า จากการชันสูตรพบว่ามอยร่าเอายาเบื่อหนูใส่ให้หลานกินมาไม่ต่ำกว่าเจ็ดสัปดาห์แล้ว ระบบภายในร่างกายเลยอ่อนแอ เวลาเป็นแผลมันก็ไม่หาย แต่ตำรวจก็ยังไม่รู้แรงจูงใจที่ฆ่าสองคนนี้ จากนั้นตำรวจก็เจอถุงเก็บของ มีของนู่นนี่นั่นเปื้อนฝุ่นอยู่ ดูจะไม่เกี่ยวอะไรกับคดี แล้วก็เจอว่าในถุงนึงมีเครื่องเขียนกับกระดาษที่ใช้ไปแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าใช่โรชีนหรือเปล่าที่ใช้ แล้วถ้าใช่ก็ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร นอกนั้นก็ไม่เจออะไรอีก แต่ต่อมาตอนกำลังจะปิดคดีอยู่แล้วตำรวจก็เจอลายนิ้วมือของคนอีกคน คนๆนั้นถูกล็อกข้อมือไว้หนึ่งข้อมือ และตอนนี้ก็คงจะยังมีชีวิตอยู่เพราะหาศพไม่เจอ

ผู้คนก็เดากันไปต่างๆนาๆว่ามอยร่าฆ่าหลานทำไม มีคนนึงบอกว่าการที่คนเราจะฆ่ากันได้มันต้องเริ่มจากอะไรซักอย่างนานแล้ว มันต้องเกลียดกันมาหลายปีกว่าจะฆ่ากันได้ แล้ว narrator ก็บรรยายว่าแต่จริงๆแล้วสิ่งที่ทำให้คนพวกนี้ตายเป็นความรักต่างหาก ความรักที่เผาไหม้ได้ร้อนมากกว่าเตาเผา

วันพิธีศพของทั้งสามคนมีแขกมาแค่คนเดียวคือเดสมอนด์ แล้วท้องฟ้าก็สว่างไสว ฝนก็ตก มีสายรุ้งด้วย เดสมอนด์ก็แก่ลงในพริบตา หลังจากที่ขนศพสามคนไปแล้วเดสมอนด์ก็เผาเครื่องแบบตัวเองทิ้งแล้วก็ไม่ออกมาจากบ้าน พวกเด็กๆก็มาด้อมๆมองๆแล้วก็เห็นว่าเดสมอนด์ร้องไห้ พวกนี้ก็ปาก้อนหินใส่ประตูบ้านเดสมอนด์แล้วก็วิ่งหนีกันสนุกสนาน พ่อแม่ก็ไม่ว่าเพราะคิดว่าเรื่องนี้มีคนรับผิดสักคนก็ดีกว่าตัวเองต้องรับผิดเอง แล้วบ้านหายนะนั่นก็มีคนโปแลนด์ที่ไม่รู้เรื่องมาอยู่ หลังจากงานศพสองพี่น้องก็ไม่มีใครเห็นเดสมอนด์อีก

เรื่องคงจะจบลงตรงนี้ถ้าไม่มีพนักงานส่งจดหมายอีกคนที่ชื่อไนอัลที่มาขุดคุ้ยเรื่องนี้ พออีตานี่มาคุ้ยเรื่องราวของสองพี่น้องก็เลยเริ่มคลี่คลาย